Abandon all hope, ye who enter here.

دوباره طبق معمول یه مدت طولانی به این‌جا سری نزدم و خیلی وقته که این‌جا چیزی ننوشتم! سرم خیلی شلوغه و بود. اوایل امسال (سال 1389) همه‌ی کارامو برای رفتن به فرصت مطالعاتی درست کرده بودم. اول که با آزمایشگاه بینایی وهندسه (Vision and Geometry Lab) دانشگاه ETH Zurich هماهنگ کرده بودم و بعدم از پرفسور رینر از دانشگاه کلاگنفورت اتریش اوکی گرفته بودم 100٪، با استاد خودم هم هماهنگ کرده بودم و کارای دانشگاه و وزارت علوم هم روی روالش بود. این بنده خدا پروفسور رینر کارش تو زمینه‌ی تولید ابزار و الگوریتم‌های Smart Cameraها هستش. الگوریتم‌های توزیع‌شده روی دوربین‌هایی که خودشون پردازنده و حافظه وهمه چی دارن. وقتی همه چی اوکی شد و نامه‌ی دعوت من رو هم فرستادن، استادم گفت امضا نمی‌کنم! نمی‌دونم مشکل چی بود و از کجا آب می‌خورد این مسئله. اینکه اسم کس دیگه‌ای میومد روی مقالات مشکل داشت! یا اینکه جاش اتریش بود. به هر حال امضا نکرد. من هم چند بار خواستم، اما باز هم امضا نمی‌کرد. از من می‌خواست که برای کانادا اقدام کنم. تا حداقل خودش هم بتونه بیاد! اما کانادا نه وزارت علوم پولی می‌ده و نه ایکنه خود من می‌تونستم هزینه‌اش رو تقبل کنم و نه استادم. هیچ کدومشون هم که برای فرصت مطالعاتی fund نمی‌دادن.

خلاصه نشد که نشد. منم دلم رو زدم به دریا… تو این مملکت درس خوندن و کار درست انجام دادن ارزشی نداره، دکترا گرفتن هم تو این سیستم فشل و داغون رو که دیگه نگو. در برابر این مشکلات متعددی که توی دوره دکترا برام ایجاد شد منم دکترا رو گذاشتم توی اولویت دهم یا شاید یازدهم. رفتم دنبال کار. کارای مختلف، اگر بدونین همین الان همزمان چندتا کار رو مدیریت می‌کنم جا می‌خورین. بگذریم. نمی‌خوام در موردش صحبت کنم. خلاصه که تو این مدت همین نزدیکای علم و صنعت یه خونه اجاره کردم یه ماشین خریدم که تا چند روز دیگه پلاکش هم میاد …

برنامه‌های زیادی برای ادامه دارم. اینجا جاش نیست در موردشون بگم. اما نمی‌دونم دارم به کجا می‌رم. دوباره بر می‌گردم…

بوی خداحافظی می‌دهد خیلی چیزها این روزها، خیلی رفتارها و گفتارها. اما آموخته‌اندم رفتن بی‌صدا و کلمه را. تا بالاخره از خواب برخیزی و ببینی انگار تا اکنون را در خواب، زیسته‌ای و ناگهان در میانهٔ کتاب زیستن کسی بیگانه، از خواب پریده‌ای و یادت نیاید هیچ خاطره‌ای جز رویاهایی که در بیداری تعبیری ندارند…

بوی خداحافظی را انگار نمی‌شود با بوی هیچ عطری‌، پنهان کرد… !؟ نمی‌دانم! چه باید کرد؟

گاه آنچه که ما را به حقیقت می‌رساند،
خود از آن عاریست!
زیرا تنها حقیقت است که رهایی می‌بخشد.

از بخت‌یاری ماست شاید
که آنچه می‌خواهیم یا به دست نمی‌آید،
یا از دست می‌گریزد.

می‌خواهم آب شوم در گستره‌ی افق؛
آنجا که دریا به آخر می‌رسد،
و آسمان آغاز می شود.
می‌خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم.
حس می‌کنم می دانم؛
دست می سایم و می‌ترسم؛
باورمی‌کنم و امیدوارم؛
که هیچ‌چیز با آن به عناد برنخیزد.
می‌خواهم آب شوم در گستره‌ی افق؛
آنجا که دریا به آخر می‌رسد،
و آسمان آغاز می‌شود.

چند بار امید بستی و دام بر نهادی تا
دستی یاری‌دهنده،
کلامی مهر‌آمیز،
نوازشی،
یا گوشی شنوا
به چنگ آری؟
چند بار دامت را تهی یافتی؟
از پا منشین!
آماده شو
که دیگر بار و دیگر بار
دام بازگستری!

پس از سفرهای بسیار
و عبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان‌خیز،
بر آنم که در کنار تو لنگر افکنم،
بادبان برچینم،
پارو وارهانم،
سکان رها کنم،
به خلوت لنگرگاهت درآیم
و درکنارت پهلو گیرم؛
آغوشت را بازیابم،
استوای امن زمین را،
زیر پای خویش.

پنجه در افکنده‌ایم با دست‌هایمان
به‌جای رها شدن
سنگین، سنگین بر دوش می‌کشیم، بار دیگران را
به جای همراهی کردنشان
عشق ما نیزمند رهایی است،
نه تصاحب.
در راه خویش ایثار باید،
نه انجام وظیفه.
سپیده‌دمان از پس شبی دراز،
در جان خویش آواز خروسی می‌شنوم،
از دوردست،
و با سومین بانگش درمی‌یابم که
رسوا شده‌ام

It’s been a long time, I had no motives to write here! Lots of deeds, chores and episodes come and go, day after day, week after week! What the Frak? Where are we headed to? I have lots of work left on the table, I do not know when they are enough fortunate to be done! I do not know, why life is like this! I have decided to put some time for myself and not to go for all these frakking never ending works, all the time. I have started learning how to use CUDA, for programming my Geforece 8400 GPU (just for fun and not a real application, for real applications I’ll use a GTX 260 or better). It is fun, and great. I have also decided to take part in TopCoder’s CUDA Marathon Matches. I’ll write my first CUDA program in the following week! I also decided to port almost completely to Ubuntu. I should find the proper time to install it on my box.

I’m tired of the on-going life. I feel dizzy. I hate the way people are towards me, and the way I have to behave people. I look for honesty, but seems as if it is gone, for long… for the worst, even with my closest pals, even with me myself…
I’m not thinking anything. Do not go wrong. With you… I’m with you… Please just I need the soul, the real you…
I feel alone, I feel as missed, I feel the void, the hallowness, the shallowness …, the being of shadows, not being felt …, the chaotic world, and all the discipline…

Today I had set the time for my comprehensive exam, in which four professors from the department gave me an exam asking questions about different fields of science (computer science, I mean). In Iranian universities and a lot of universities around the world, a PhD student after passing the courses takes an exam called comprehensive exam. In Iran most likely four different courses are chosen for the comprehensive exam.

Today, I took the exam. My supervisor and I have chosen these four courses for the exam: Advanced Topics in Image Processing, Advanced Topics in Computer Vision, Advanced Topics in Evolutionary Algorithms and Advanced Computer Networks. Since I had a good GPA no written examination was needed, so Dr. Fathy, Dr. Rahmani, Dr. Zargari and Dr. Berangi gave me an oral examination. I did well enough, in my own point of view, in the first three courses but I sucked in the last one, advanced computer networks, as was not my field of work. After the questions in the exam I was asked about the idea on my PhD thesis and I talked about 5-10 minutes or so.

Well, what is important is that finally it is done. What motivated me to write about this exam here was that in my opinion and my friends’ opinion as well as most of the professors’, this exam in its current form is a havoc. It should be improved and much of related things should be asked for the exam. Courses previously passed are gone and the student should present her own talent, achievements and ideas on the filed she is doing her research. Well, there are a lot of things here needing improvements, this case is just a tiny portion. So, forget about it.

انالله و انا الیه راجعون

It is a short journey from birth until death.
Seek to enjoy the journey as much as you can.
Savor the scenery and the people you meet enroute, for it is all there is.

Well, it’s a month or so my grandfather passed away. One Tuesday afternoon, my brother called me and sent me the word. I was in Tehran, first thing in the next morning I went to the Mehrabad Airport of damn Tehran hoping to find a ticket to Mashhad. I could find one for 12:45 on a Boeing 727. Unfortunately when I arrived to Mashhad the funeral had just been finished! I found my mother, uncles, and aunts gloomy, all in my grandmother’s distressed arms. Still I can not believe he is gone. He was hale and sound the previous time I parted for Mashhad for my brother’s wedding.

He was a great man, someone everybody adored. Brilliant and loyal, I loved him a lot and everybody, believe me everybody loved him greatly. Good for him, he is living his other life the best way possible, I bet.

Not how did he die, but how did he live?
Not what did he gain, but what did he give?
These are the units to measure the worth
Of a man as man, regardless of birth.
Was he ever read, with word of good cheer.
To bring back a smile, to banish a tear?
Not what did the sketch in the newspaper say,
But how many were sorry when he passed away.